تيرگي از سايه‌هامان بگذرد

ما شبي در هجر تو افروختيم

تا به كي اين روزگاران بگذرد

سال‌ها رفتند و ما جا مانده‌ايم

كو نسيمي كو خرامان بگذرد

دل غمين و ديده باراني شده

بادها بر قلب ياران بگذرد

اين همه زجري كه در ثانيه‌هاست

باز هم بر غمگساران بگذرد

شيشه‌ي قلبم به دستان تو است

بشكنش تا اينكه باران بگذرد

غم زده حلقه به دور گردنم

كي شود تا اين بيابان بگذرد

نمي‌دانم چرا اين دل سياه است

چرا اين لب هميشه پر ز آه است

گمانم روز عاشورا قريب است

تو تنها ماندي و اين دل گواه است

محرم! كاش هرگز نمي‌آمدي. كاش مي‌شد تا تو محو شوي و چنين ننگي را از دامان بشريت پاك كني. ننگ ريختن خون فرزند پيامبر. نه، اين ننگ تا ابد همچون لكه‌اي سياه بر پرونده سنگين بشر خواهد ماند. اما خوشا به حال كساني كه ابوالفضل وار در همه زمان‌ها فرياد «هل من ناصر» امامشان را مي‌شنوند و او را تنها نمي‌گذارند.

شهادت مظلومانه چراغ هدايت و كشتي نجات و هفتاد و دو تن از ياران باوفايش بر تمامي شيعيان راستين آن حضرت تسليت باد.

اما پس از مدت‌ها مي‌خواهم غزلي را به ساحت مقدس امام زمان –ارواحنا فداه- تقديم كنم.

حديثي از عشق با تو مي‌گويم

تويي كه رخنه كرده‌اي در تكاپويم

تويي كه ازل بودنم بودي

تويي كه سايه‌اي بر سر و رويم

از آسمان بي‌ريايي قلبم

سلامي بر دل و بر تو مي‌گويم

از ابتداي اين جاده تاريك

نفس نفس بوي توي مي‌جويم

ولي دوصد حيف كه ناياب است

و آن نيست هر چه مي‌بويم

گل عشقم به شوق ديدن تو

شكفته در خزان اي خوب رويم

فقط ماده بيايي و بپاشي

كمي آب حياتت را به سويم

از اینکه نتوانستم در این چند مدت مطلبی ارسال کنم، از همه شما عذر می‌خواهم.
در ضمن پیشاپیش ولادت گل یاس بهشتی، دردانه‌ی رسول و کوثر ولایت، حضرت فاطمه زهرا(س) را به همه شما رهروان آن حضرت تبریک و تهنیت عرض می‌کنم.